Rozdział 1

-Lucas? Co ty... - właściwie to czemu jestem dla niego taka niemiła? Widać, że chłopak się stara, więc dam mu szansę. Co ten kac ze mną robi... - Znaczy... Wejdź. – sama nie uwierzyłam w to, co właśnie zrobiłam. - Chcesz się czegoś napić? Albo coś zjeść?

-Jak masz kakao, to tak. A jak nie, to nie. – odparł z uśmiechem. Poszłam do kuchni otwierając dębowe drzwiczki od szafki.

-Mam. - powiedziałam. Wstawiłam dwa kubki mleka do mikrofali, a następnie wsypałam kilka łyżek kakao.

-Mieszkasz sama? - zapytał.

-Moja mama przyjeżdża od czasu do czasu. Ufa mi.

-A tata?

-Rodzice się rozwiedli i raczej nie utrzymujemy kontaktu.

-Rozumiem

Podałam mu kubek.

-Chodźmy do mojego pokoju, pogadamy. - powiedziałam i skierowałam się w stronę schodów. Usiedliśmy na ciepłym kocu i przez kilka minut milczeliśmy.

-Skąd ci się wzięła taka miłość do książek? Chłopaki w tym wieku raczej interesują się narkotykami, seksem i imprezami – zaczęłam.

-Dużo bardziej wolę zamknąć się w pokoju i czytać, niż pieprzyć każdą po kolei. Zważając na to, że żadna z nich nie jest warta chwili uwagi, bo puszcza się na lewo i prawo.

-Miło - burknęłam.

-Nie miałem na myśli każdej dziewczyny. Chodzi mi o te... stąd.

-Dzięki? - rozłożyłam ręce niemal wylewając kakao.

-Nie chodzi mi tu o ciebie, okej?

-A niby o kogo?

Przez chwilę milczał.

-O moją byłą. Zdradziła mnie na moich oczach - odparł z nutą smutku w głosie.

-Przepraszam, nie wiedziałam.

-Nic się nie stało - uśmiechnął się słabo.

-Naprawdę przepraszam - powiedziałam i położyłam rękę na jego bladej dłoni o długich palcach.

-Jest dobrze – odpowiedział i wstał. -Masz jakieś filmy?

-„Gdzie jest Nemo?”, „Kubuś Puchatek” i „ Król lew”... - odparłam ze śmiechem.

-Oglądamy „Króla lwa”?

-Może być – odpowiedziałam stawiając pusty kubek na stoliku nocnym.

*

Oglądanie „Króla lwa” skończyło się na dzikim tańcu na łóżku. Śmialiśmy się i wygłupialiśmy jak małe dzieci. Padliśmy zmęczeni na łóżko.

-A tak właściwie, to co z twoimi rodzicami? - przez kilkanaście sekund panowała cisza. W końcu podniosłam się do pozycji siedzącej, tak, że mogłam widzieć jego twarz. Niebieskie oczy wpatrujące się w sufit były wypełnione łzami.

-Lucas? Coś się stało? - zapytałam zaniepokojona.

-Mój ojciec... bił matkę. A ona się zaćpała – odparł z takim żalem i jednocześnie wstydem w głosie, że aż zrobiło mi się nieprzyjemnie. Chłopak podniósł się i zabrał kurtkę z krzesła obrotowego. Podeszłam do niego i odłożyłam jego kurtkę na miejsce.

-Nigdzie nie pójdziesz – powiedziałam stanowczo. Lucas odwrócił głowę i rękawem swojej bluzki wytarł łzy.

-Lucas... - przysunęłam się do niego i mocno przytuliłam. Staliśmy w ciszy przez kilka minut. Gładziłam dłonią jego plecy. -Proszę, nie płacz – szepnęłam.

-Dlaczego zawsze najgorsze rzeczy przytrafiają się akurat mi? - szepnął. Nie wiedziałam co odpowiedzieć.

-To nie tak... Po prostu musisz jeszcze trochę poczekać – odparłam.

-Sam?

-Tak?

-Dziękuję, że jesteś.

__

Przepraszam, że rozdział taki krótki, ale stwierdziłam, że nie ma sensu dodawać niczego więcej. Przynajmniej trochę dowiedzieliście się o bohaterach :)

Liczę na Wasze oceny, kocham!